احساس مي كنم هيچ وقت تو روابط عمومي و پيدا كردن دوست قوي نبودم . واسه همين هرگز فكر نمي كردم كه يه روزي خدا دوستاي به اين خوبي بهم بده . كه اينقدر باهاشون خوش باشم .

فكر نمي كردم روزي كه خيلي ساده و تو حال و هواي بچگي ميرم جلو و از مظهر مي پرسم كه همون خواهر دوست دختر خالمه ، دوستيمون انقدر خوب بشه.

يه شب مظهر برام  اس فرستاد كه :‌ خاله م گفت فردا فاطمه مياد مدرسه . وقتي اومد سر حرف رو وا كن . آخه تو رو داري  . و من اون روز با استرس رفتم مدرسه چون بايد يه كار سخت مي كردم . با يه دختر به ظاهر ساكت كه تازه اومده بود كلاسمونو نسبت فاميلي با مظهر داشت، ارتباط برقرار مي كردم . اون روز اصلا فك نمي كردم كه ظرف مدت كوتاهي اونقدر با هم باشيم كه بهمون بگن سه تفنگدار

امروز هر كدوم از ما يه گوشه دنيا هستيم . هر سه تامون داريم درس مي خونيم . تو سه تا رشته متفاوت . من دلم براي اون روزها خيلي تنگ ميشه . دوست دارم دوباره تكرار بشن . از فاصله هايي كه فرصت خيلي از كارها رو ازمون مي گيره بدم مياد . اما لااقل دلم خوشه كه بعد از چند سال هر كدوم به يه هدفي رسيديم و وقتي دوباره دور هم جمع ميشيم ، خوشحاليم .

دوست داشتم واسه ثبت خاطره م كه شده ، تو وبم يه پست بذارم از عكسايي كه با هم داشتيم .

يه حساب سرانگشتي كردم . غير از عكس هايي كه تو گوشي ما سه نفر هست و فرصت نكرديم به هم بلوتوث كنيم و خيلي عكس ها كه تو سي دي و فلش و ... هست . ۴۰۱ تا عكس داريم كه لحظه هاي شيرين دوستيمون رو ثبت كرده .

اينا رو دوست داشتم :

ايام فاطميه بود . سه تايي بعد از كلي شيطوني و دارت بازي كردن تو پاركينگ خونه مظهر ، رفتيم مراسم هيئت و بعد تو مراسم پيكر شهيد گمنام آوردن . فاطمه پيكرو گذاشت رو دوشش به همراه بقيه .

اينم همون روزه . تو حياط خلوت خونه مظهر

 

صفحه آخر كتاب روانشناسيم . خدا مي دونه چقدر قند تو دلم آب ميشد وقتي اسم سه تامونو  مي نوشتم كنار هم و ثبت خاطره مي كردم

من و مظهر رفته بوديم خونه فاطمه كه كادوي تولدشو بديم بهش. اين عكسو دوست دارم خيلي .

نتيجه كنكور اومده بود .آخرين روزهاي كنار هم بودنمون . كلي خوراكي خريديم و رفتيم پارك . تهش هم بارون شديد اومد و نرفته طبق معمول رفتيم پاتوقمون . خونه مظهر . اينم حال و روز كفش خيس من و فاطمه!

آخی . این جشن مثلا فارغ التحصیلی دبیرستانمون بود . روزهای باحالی بود . مدرسه به کام ما بود عجیب. اصن تو کلاس نبودیم . فقط تو حیاط بودیم و عکس می گرفتیم . کلا ما سه تفنگدار عشق جشن و عکس و ... بودیم .

اینم عکس دوست داشتنی ترین معلممون . معلم جغرافیا که واقعا با ما سه نفر خیلی خوب بود . هر کاری داشت به ما می گفت و ما هم با کلی ذوق براش انجام می دادیم . کل شجرنامه ما سه تا دستش بود . اگه تو مدرسه ما رو نمی دید. می رفت پیش پدرامون و پیغام می فرستاد . یادش بخیر. بعدا تو پیش دانشگاهی هم معلممون شد و ما هم ذووووووق

 

اینم تابستونی بود که واسه کنکور درس می خوندیم . هر وقت خسته می شدیم می زدیم بیرون سه تایی . بعدم پاستیل و بستنی و پارک و ...

وسط امتحانات نهایی پیش رفته بودیم خونه فاطمه . آشپزی کردیم و شیطونی و کلی عکس ...

به این دوستی افتخار می کنم . به قول فاطمه آدم باورش نمیشه که این گروه سه نفره در عرض دو سال این قد با هم صمیمی شده باشن .

مظهر عزیزم ! تک تک لحظه های با تو بودن رو با خیلی چیزها حاضر نیستم عوض کنم . لحظه هایی که با کوچیک ترین چیزها شاد می شیم و حرف های فلسفی می زنیم و می خندیم و گاهی وقت ها سوتی میدیم . یه وقت هایی از فرید بازیام حرصت میگیره . لحظه هایی که ناراحت بودیم و ...

فاطمه سادات عزیزم ! لحظه هایی رو که با هم داشتیم یادم نمیره . لحظه هایی که میس میزدی و بدو بدو میومدم پایین و تو از در پشتی خونتون و منم از در پشتی میومدیم و انقد حرف می زدیم و می خندیدیم که اصلا یادمون می رفت دو سه ساعته سر پا موندیم . یادته چقدر تو سر و کله هم زدیم ؟! من همه اون لحظه ها رو دوست دارم

و همه لحظه های سه نفره ای که از ته دلم از خدا می خوام تکرار بشه .

از بین همه هدیه هایی که مظهر برام از ۱۳ سالگی خریده و فاطمه سادات تو مدت ۳ساله دوستیمون ، هر كدومشون برام يه ارزش خاصي داره . اما چند تاش هميشه جلوي چشممه و هر روز منو ياد روزهاي با هم بودن مي اندازه.

پ.ن:دانشگاه که تازه شروع شده بود . همه خسته بودن از تصویر زمینه گوشی من . هی می گفتن عوضش کن . ولی من هنوزم می ذارمش رو صفحه . دوستم می گفت : بالاخره یه روز دوری دوستات برات عادت میشه و برش می داری . ولی من هنوز عادت نکردم .

---

پ.ن : خدایا ! به داده و نداده و گرفته ات شکر .که داده ات نعمت است و نداده ات حکمت و گرفته ات امتحان.

 

نوشته شده در شنبه بیست و سوم اردیبهشت 1391ساعت 3:43 توسط مرجان| |